مخصوصا تیتر این پست رو اینچنین گذاشتم تا کسانی که به دنبال اطلاعات بیشتری در این زمینه هستن براحتی در موتورهای حستجو (البته بجز گوگل که تحریم شده!) اونو پیدا کنن. امیدوارم بتونم در این پست خیلی صریح، صمیمی، رک و صادقانه موضوع رو انتقال بدم.

 آقا جون یا خانم محترم ! اگه ILETS 6 که هیچ 8 یا 9 هم داری فکر نکن وقتی آمدی کانادا مشکل زبان نداری. اینجا گوش کردن به سخنرانی ها یا خوندن متن‌های ادبی مشکل نیست. مشکل حرف زدن و درک مطلب گویش روزمره آدمهای معمولی از مناطق مختلف آمریکای شمالی هست. تازه بدبختی لهجه و صجبت کردن ایرلندی ها، اسکاتکندی ها و ... هم هست. از اون بدتر چینی ها و هندی ها که هم غلط صحبت می‌کنن، هم خیلی بد تلفظ  می کنن. تازه هر چقدر هم بخوای لهجه صحیح حرف بزنی بازم حرف آدم رو هم نمی فهمن. جوانهایی که تو مک دونالد یا فروشگاه ها یا تو گیشه ها هم کار می کنن که فاجعه هستن. حتی خود کانادایی ها هم نمی ‌فهمن اونها چی می‌گن. بقدری سریع، جویده و با Slang های ویژه روز صحبت می‌کنن که می‌خواهی با کلمات محبت‌آمیز نسبت به عمه‌های محترم معلم زبان‌های ایرانی عرض ارادت کنی. البته اونها واقعا تقصیر کار نیستن. مشکل اینه که لهجه ما ها مخصوصا کسانی که تو میان سالی مهاجرت می‌کنن هیچوقت درست نمی‌شه. البته کانادایی‌ها مخصوصا افراد نسبتا تحصیل کرده و یا ملیت‌هایی که یک نسل در کانادا بودن در اکثر اوقات این لهجه‌های مشکل‌دار رو می فهمن چون مغزشون خیلی سریع لغت صحیح رو تو گنجینه لغتشون پیدا می‌کنه ولی این کار برای ما خیلی سخته. تجسم کنین که یک آدم نسبتا با سواد بیاد تو یک بقالی و بگم: جناب آقای فرشنده اینجانب در نظر دارم یک بسته خمیر دندان ابتیاع کنم. شما چه پیشنهادی دارید؟ بعد بقاله داد بزنه "حسن، دمت گرم یک تکون بده خودتو از اون بالا او پونه رو بنداز بغل آقا!!! .

 

دخترحانم‌ها و آقا پسرهایی که کلی کلاس می‌گذارین و اطوار می‌آین که فیلم خارجی می بینن و یک بار محض امتحان 10 دقیقه از گویش سریال های روزمره اینجا رو رو کاغذ بیارن. (نه اینکه از ظاهر و حرکات بدنی بازیگر چیزی بفهمن و تفسیر کنن. چشماشونو ببندن، گوش بدن بعد متن رو بنویسن. خدا به فریاد برسه وقتی که برخی از این ها بخوان کسی رو بپیچونن و یا بخوان دستش بندازن یا خیلی خوش بین باشیم بخوان شوخی کنن. قیافه مهاجرین انگلیسی دان ILETS=8 دیدنی هست. خانم، آقا ادعا نکنین. با مدرک 6-7-8 می‌آین اینجا، قیافتون سر کلاس دانشگاه یا کالج دیدنی هست. خیلی ها (مثل خودم) که 20-25 سال سابقه سفر، شرکت در سمینار، کلاس درس و کنفرانس و جلسه تو اروپا داشتن. در مقابل لهجه های محلی مردم امریکای شمالی قیافه مادر مرده ها رو پیدا می کنن. دقیقا مثل همشهری های آذری ما که برخی از اونها کلی هم سواد دارن ولی از اردبیل آمدن تهران. حتما خیلی ها رو مثل عموی من دیدین که وقتی جوانها با اونها صحبت می کردن و مثلا یک جوک تعریف می کردن مدتی هاج و واج نگاه می کردن و بعد می گفتن "بعلی!!!"